ออนทิ้งไว้งั้นแหละ

posted on 12 Dec 2008 22:36 by iamnop

คนหลงทางท่ามกลางคนหมู่มากในเมื่องใหญ่ เด็กหน้าใหม่ที่เพิ่งย้ายโรงเรียน หรือแม้แต่การร่วมตู้ขบวนโดยสารในรถไฟฟ้ากับมนุษย์ร่วมเวลาและเส้นทางเดียวกัน คงเกิดอาการคันที่ปากแต่ไม่อยากพูดออกไป คงเพราะความอายและความไม่รู้จักมักจี่ทำตัวเป็นภาษาของแต่ละบุคคล ขัดขวางบทสนทนาไม่ให้เกิดขึ้นอย่างง่ายดาย และคงต้องอาศัยเวลาเป็นวุ้นแปลภาษาของโดเรมอนเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์เหล่านั้นขึ้นมา
พฤตินิสัยเหล่านี้มันคงเป็นสัญชาติญาณของมนุษย์ ติดตัวมาแต่กำเนิด จะสลัดทิ้งก็ทำได้ยากเหมือนหนามของหญ้าเจ้าชู้
แต่ในบางสถานการณ์ก็แปลกที่สัญชาติญาณเหล่านั้นแปลกไป!
วันนี้เล่นผมเอ็มเอสเอ็น คนออนก็เยอะอยู่แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะคุยกับไคร ผมเชื่อว่าหลายคนก็เป็นอย่างนี้ มันต่างกับคนหลงทางตรงที่ว่าคนหลงทางไม่มีคนที่รู้จัก แต่คนในเอ็มเอสเอ็นเหล่านั้นผมก็รู้จักมักจี่ไม่มากก็น้อย ความรู้สึกประมาณยืนอยู่หน้าร้านข้าวแกงที่กินเป็นประจำทุกวันแต่วันนี้ไม่รู้จะกินอะไร
เลยเดินไปร้านก๋วยเตี๋ยวดีกว่า
ไม่รู้ว่าเป็นความเหงา ความเบื่อ ระยะทาง หรือ ระยะเวลา ที่ทำให้คนที่รู้จักกันแต่ก็ไม่อยากคุยกันผ่านเอ็มเอสเอ็น
"ออนทิ้งไว้งั้นแหละ เพื่อมีคนมาทัก" จิตใต้สำนึกของผมสั่งมา ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันไหม

Comment

Comment:

Tweet