ชายเลน

posted on 22 Dec 2008 10:28 by iamnop

สะพานไม้กลางเก่ากลางใหม่แหวกหมู่ไม้ป่าที่ชอบขึ้นในที่เปียกชื้นเฉอะแชะและตลบอบอวลด้วยกลิ่นไอเค็มจากทะเลทอดตัวคดเคี้ยวไปมาราวกับไส้เดือนที่กำลังคืบคลานอยู่ในสนามหญ้าหน้าบ้าน

ผมกำลังยืนอยู่ในที่ที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย กลิ่นไอเสีย กลิ่นเครื่องปรับอากาศ เสียงผู้คนที่กระหึ่มประโคม และจิตใจอันคับแคบของกรุงเทพมหานคร เมืองหลากสีสันทีมีตั้งแต่สีเหลือง เขียว แดงและความสวยงาม จนกระทั่ง สีเทา ดำและความหวาดระแวง

ป่าชายเลนในบริเวณศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบนแต่งแต้มสีเขียวตัดกับสีฟ้าของน้ำทะเลอย่างลงตัว ผมทึกทักเอาเองว่าที่แห่งนี้คงเป็นบ้านของเจ้าเหล่าสิ่งมีชีวิตทั้งใหญ่น้อยต้งแต่พยูน(ชาวบ้านที่นี่เค้าเรียกว่าหมูดุดครับ) ลูกปลา ลูกกุ้ง ลูกปู และหิ่งห้อยแมลงที่ทำให้ความมืดไม่น่ากลัวอีกต่อไป 

ต้นโกงกางที่ยื่นรากไปโอบอุ้มลำพูและตรึงตัวเองไว้กับพื้นดินอันอ่อนนุ่นชุ่มชื้น มาพร้อมกับนิทานโบราณเล่าขานความรักระหว่างสาวลำพู หนุ่มหิ่งห้อยและหนุ่มโกงกางที่ไม่ค่อยจะเป็นสีชมพูนักแต่ก็มากพอที่จะนำปรากฏการณ์ธรรมชาติมาอธิบายในแบบที่น่ารักทีเดียว

ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตอกบัตรกลับบ้านและดวงดาวเริ่มออกมาทักทายคงจะสวยไม่แพ้ตอนกลางวัน ผมว่าท้องฟ้าคงจะคล้ายกับว่ามีคนมือบอนมาโรยกากเพชรทิ้งไว้บนผืนผ้าสีดำสนิท หิ่งห้อยนับร้อยคงจะส่องแสงที่ก้นป่องๆของพวกมันเพื่อแข่งกับแสงดาวและประกาศกร้าวให้รู้ว่าความสวยงามไม่ได้มีแต่บนท้องฟ้า หากมองลงมาก็คงเจอดวงดาวบนพื้นดินได้

หากกรุงเทพเป็นนรก ที่นี่คงเป็นโลกมนุษย์ หากกรุงเทพเป็นโลกมนุษย์ ที่นี่คงเป็นสวรรค์ และที่นี้คงเป็นความฝัน ถ้ากรุงเทพเป็นความจริง

เห้อ...บางทีผมก็อยากฝันนานๆอ่ะครับ

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet